-Paseando cheguei a unha zapatería onírica.
-Eu estiven sempre aquí.
-Os zapatos, creo, teñen moito que ver cos soños.
-Si...ou coa liña.
-Queres dicir coa ficción?
-Algo así.
-Dorothy tampouco estaba alí.
-Na zapatería?
-Na liña tampouco.
-Dá igual. Ti sigue o camiño de baldosas amarelas.
aínda parece que estás aquí
con toda a hedra rebosando por fóra
e o turbio do viño no estómago
je tuve y no
retuve
berra o paxaro con pernas
dende a parede
(os lunares tolean
os lunares tolean)
a cabeza, nebulosa de orión,
sobre unha árbore
seca
(e toda a cidade
saíndo da cona)
(os dedos
nas fotografías dixitais
nos debuxos dixitais
non senten)
pregúntome en que pensas cando deslizas a man pola tela abstracta
etérea
coa súa cor paralizada
muda
(coa súa cor de mil anos antes e incluso antes)
para que eu fique dentro
escarchada
